Ζήνων ο Κιτιεύς


Ο Ζήνων ο Κιτιεύς (363 π.Χ. ή 333/322 π.X.), αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος που γεννήθηκε στο Κίτιο της Κύπρου καί ήταν ιδρυτής τού Στωικισμού. Ήταν γιος του Δυμέως ή Μνασίου. Σύμφωνα με τον Διογένη Λαέρτιο πρωτοήλθε από πολύ νεαρή ηλικία σε επαφή με τη Σωκρατική Φιλοσοφία, και γύρω στο 340 ή 312 (21-22 ετών δηλαδή, αναλόγως της χρονολογίας γεννήσεώς του) ταξίδευσε ως έμπορος, όπου μετά από ναυάγιο κατέληξε στην Αθήνα, στην οποία και παρέμεινε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Σπούδασε πρώτα δίπλα στον κυνικό Κράτητα, τον Θηβαίο (από τον οποίο έμαθε την λιτότητα του βίου ως προϋπόθεση της ανθρωπίνης ελευθερίας), άκουσε όμως και τους μεγαρικούς Στίλπωνα και Διόδωρο Κρόνο (από τους οποίους εδιδάχθη την διαλεκτική μέθοδο), καθώς και τους ακαδημικούς Ξενοκράτη και Πολέμονα στους οποίους μαθήτευσε επί 20 έτη (10 στον κάθε ένα τους) και έμαθε Μαθηματικά και Φυσική.

Από το 313 π.Χ. ή 300 π.Χ. περίπου κατ’ άλλους (αναλόγως της χρονολογίας γεννήσεώς του), ο  Ζήνων άρχισε να διδάσκει ο ίδιος, όπως προανεφέρθη, με έναν εκφραστικό, σαρκαστικό και επιδεικτικό λόγο, στην «Ποικίλη Στοά» της αθηναϊκής Αγοράς, περίφημη για τις τοιχογραφίες της, από την οποία και έλαβε το όνομά της η Σχολή («στωϊκοί», αν και αρχικώς ελέγοντο και «ζηνωνιανοί»).

Για την σπουδαιότητα και την αξία του Ζήνωνος, του πρώτου από τους Έλληνες φιλοσόφους ο οποίος τόλμησε να καθορίσει όχι απλώς τον σκοπό και τον προορισμό του ανθρωπίνου όντος (το «ομολογουμένως ζήν»), αλλά συγχρόνως και την μέθοδο και τον τρόπο διά των οποίων θα επιτυγχάνετο αυτό, απόδειξη υπήρξε τόσο ο υψηλός αριθμός των μαθητών του, όσο και το μεγάλο κύρος του στον Ελληνικό Κόσμο (λ.χ. Αντίγονος Γονατάς της Μακεδονίας). Από ένα ψήφισμα χαραγμένο σε πέτρα προς τιμήν του, μαθαίνουμε ότι είχε κυρίως νεαρούς οπαδούς, στους οποίους έδιδε με τον ίδιο τον τρόπο ζωής του το άριστο παράδειγμα της Αρετής.

Όταν πέθανε ο φιλόσοφος, υπέργηρος, σε ηλικία 98 ετών, γύρω στο 264 π.Χ. ή 262 π.Χ. (επί Αθηναίου άρχοντος Αρρενίδου), και τον διαδέχτηκε ο μαθητής του Κλεάνθης, η Αθήνα τον τίμησε με δημόσια ταφή στον Κεραμεικό και απονομή χρυσού στεφάνου.