Το λιοντάρι, ο Προμηθέας κι ο ελέφαντας


lion_elephΜια μέρα το λιοντάρι πήγε στον Προμηθέα.

– Έχω πολλά παράπονα του είπε.[hidepost]
– Με ποιον τα έχεις, τον ρώτησε ο Προμηθέας;
– Με σένα που μ’ έπλασες.
Ο Προμηθέας παραξενεύτηκε.

– Με μένα τα ‘χεις τα παράπονα; ρώτησε. Μήπως δεν σ’ έπλασα ένα αγρίμι μεγάλο κι όμορφο;
– Ναι, παραδέχτηκε το λιοντάρι.
– Μήπως δεν σου ‘δωσα δόντια δυνατά, που μπορείς να συντρίψεις μ’ αυτά και τα πιο χοντρά κόκκαλα;
– Μου τα ‘δωσες.
– Δεν σου έδωσα πόδια δυνατά και γρήγορα;
– Μου έδωσες.
– Δεν σου έδωσα νύχια δυνατά και κοφτερά;
– Κι αυτά μου τα έδωσες, παραδέχτηκε το λιοντάρι.
– Τότε, γιατί παραπονιέσαι με μένα, απόρησε ο Προμηθέας.
– Παραπονιέμαι γιατί, ενώ είμαι μεγάλο, όμορφο και δυνατό θηρίο, μα φοβάμαι τον πετεινό, του εξήγησε το λιοντάρι.
– Τότε με τον εαυτό σου να τα βάζεις και όχι με μένα. Η ψυχή η δική σου φοβάται τον πετεινό κι εγώ δεν έπλασα την ψυχή σου.

Το λιοντάρι κατέβασε το δυνατό του κεφάλι, γιατί δεν είχε τι να πει στον Προμηθέα, μια που εκείνος δεν είχε πλάσει την ψυχή του και μια που η ψυχή του έφταιγε, που φοβότανε τον πετεινό. Γύρισε λοιπόν στενοχωρημένο στο άγριο δάσος, όπου ζούσε και μερόνυχτα ολόκληρα βασανιζότανε μ’ αυτή τη σκέψη: γιατί φοβότανε τον πετεινό; Πώς θα μπορούσε να νικήσει εκείνο τον παράξενο φόβο του; Έτσι λυπημένο πήγε και κρύφτηκε στη σπηλιά του.

Την άλλη μέρα αντάμωσε στο δρόμο του ένα πελώριο ελέφαντα, που κουνούσε διαρκώς τα τεράστια αυτιά του.

– Πες μου, τον ρώτησε περίεργο το λιοντάρι, γιατί κουνάς διαρκώς τα αυτιά σου;
– Κουράζομαι, αλλά δεν μπορώ να κάνω κι αλλιώς, του ομολόγησε ο ελέφαντας. Φοβάμαι αυτό το κουνούπι! Αυτό το μικροσκοπικό έντομο, που βουίζει διαρκώς, με κάνει και τρελαίνομαι από το φόβο μου, κι αλίμονό μου αν χωθεί μέσα, βαθιά στο αυτί μου.

Το λιοντάρι ακούγοντας εκείνα τα λόγια του ελέφαντα, γύρισε πίσω στη σπηλιά του.

– “Τι ανόητο που ήμουν”, έλεγε μέσα του, “να φοβάμαι έναν πετεινό. Εγώ είμαι πιο δυνατό κι από τον ελέφαντα ακόμη, μια που εγώ τουλάχιστον φοβάμαι τον πετεινό, ενώ εκείνος φοβάται το κουνούπι!”

Κι αποφάσισε ότι δεν θα φοβότανε πια τον πετεινό. Είχε πάρει, βλέπετε, θάρρος, μια που είδε πως υπήρχε και χειρότερος φόβος από το δικό του.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ:

  1. Ποιοι είναι οι χαρακτήρες αυτού του μύθου;
  2. Τι πρόβλημα είχε το λιοντάρι.
  3. Τι ήταν αυτό που έκανε το λιοντάρι να ξεπεράσει το πρόβλημά του;
  4. Ποιο είναι το δίδαγμα αυτού του μύθου;

[/hidepost]